Αμφιβάλλοντας

Να φύγω ή να μείνω;
Αντέχω ή όχι;
Φοβάμαι ή ελπίζω;
Δεν θέλω ή δεν μπορώ;

To be or not to be?

"He was no more, freed from being, entering into nowhere without even knowing it. Just as he' d feared from the start."

Everyman, Philip Roth

Βουτώντας

στη μαύρη λίμνη της κατάθλιψης, νιώθω φόβο κι απελπισία. Εύχομαι το νερό να με τραβήξει προς τα κάτω, ήρεμα και γαλήνια και να τελειώσει εκεί το παραμύθι. Όμως την ίδια στιγμή που το συνειδητοποιώ, μαζεύω τις δυνάμεις μου και ορμώ προς την όχθη. Δεν μπορείς να αφεθείς να πνιγείς όταν ξέρεις κολύμπι.

Τρώγοντας

Δεν γράφω, ούτε διαβάζω όσο θά ΄θελα. Το μόνο που κάνω με συνέπεια είναι να τρώω. Λες και έχω βάλει στοίχημα με τον εαυτό μου πόσα κιλά μπορώ να φτάσω. Σε λίγο θα εκραγώ. Είμαι ήδη 87.5. Για πρώτη φορά στη ζωή μου. Είμαι καλά, τρώω. Δεν είμαι καλά, τρώω πάλι. Χωρίς να πεινάω. Και όταν πεινάω πάλι τρώω. Κάθε πρωί λέω θα φάω λιγότερο από όσο έφαγα χτες. Κάθε βράδυ διαπιστώνω ότι έχω φάει περισσότερο από την προηγούμενη. Και τώρα γράφω και τρώω. Σοκολάτα. Green & Black, μιά από τις αγαπημένες μου. Αλλά και όταν δεν μπορώ να το παίξω γκουρμέ, ρίχνω στον μέσα σκουπιδοντενεκέ ότι υπάρχει. Έτσι αντιμετωπίζω τον εαυτό μου, σαν σκουπιδοντενεκέ. Γιατί μου κακοφαίνεται όταν έτσι με αντιμετωπίζουν και οι άλλοι; Ξέρω τη λύση. Αλλά δεν την εφαρμόζω. Γιατί; Τα ερωτηματικά με κυνηγάνε, ο ήρωας την νουβέλλας μου επίσης, εμφανίζεται μπροστά μου σαν το φάντασμα του πατέρα του Άμλετ. Με κοιτά επίμονα και ρωτά τι έχω σκοπό να τον κάνω. Άν θα πάρει ποτέ σάρκα και οστά ή θα καταλήξει στον σκουπιδοντενεκέ μέσα μου. Μόνο που θα μείνει αχώνευτος, θα τον ρεύομαι για το υπόλοιπο του βίου μου. Ξέρω τι πρέπει να κάνω. Και δεν το κάνω γιατί πρέπει. Ή μήπως όχι;

Θλίψη και οργή

Θλίψη για το παλληκαράκι, οργή για τον δολοφόνο.
Θλίψη για τις καταστροφές, οργή για τους καταστροφείς και τους πλιατσικολόγους.
Κράτος και Βία προχωρούν σφιχταγγαλιασμένοι και ακολουθεί το Χάος.
Θλίψη γιατί παραδίδουμε τα παιδιά μας απαίδευτα σε μιάν ανάλγητη κοινωνία και οργή γιατί η κοινωνία είμαστε εμείς και κοιτάμε τηλεόραση στρογγυλοκαθισμένοι στον καναπέ.
Θλίψη και οργή γιατί αντί να κάνω κάτι εγώ, περιμένω έναν Μεσσία να με λυτρώσει, βουτώντας όλο και πιό πολύ στον μικρόκοσμό μου.

Ονειρο φθινοπωρινής μέρας

Ονειρεύομαι πως ένα πρωί θα ανοίξω τα μάτια μου και θα έχουν εξαφανιστεί όλα μου τα προβλήματα. Θ΄ανακαλύψω ότι υπάρχει κάποιος που σήκωσε από πάνω μου όλο το βάρος που κουβαλώ. Μόνο που τότε η ζωή δεν θάναι πιά δική μου. Κι έπειτα δεν είμαι σίγουρη ότι μπορώ να ζήσω χωρίς βαρβάρους, οι άνθρωποι αυτοί είναι μιά λύση. Συνεχίζω να βαδίζω και προσπαθώ να απολαμβάνω τη διαδρομή ακόμη κι όταν αυτή είναι άσχημη, ψάχνοντας μικρούς κρυμμένους θησαυρούς. Κάποια στιγμή ελπίζω να αγγίξω αυτό που λαχταρά η ψυχή μου.

Δύσκολες μέρες

Βυθίζομαι συνειδητά. Δεν μπορεί, δεν θέλει ή δεν αντέχει να με καλύψει; Και εμένα γιατί να με νοιάζει; Σημασία έχει ότι είμαι ακάλυπτη. Αυτολύπηση. Επαναλαμβάνω διακρώς μηχανικά: Είσαι γερή, είσαι δυνατή, δεν επιτρέπεται να κλαίγεσαι. Όλα στον αέρα και τα προσωπικά και τα επαγγελματικά. Ευτυχώς υπάρχουν οι φίλες, στήριγμα ακλόνητο. Ευτυχώς υπάρχουν τα παιδιά, σε τραβούν θέλοντας και μη προς το μέλλον.

Απούσα

Είμαι απούσα από αυτά που συμβαίνουν. Ένα μήνα μετά από την τελευταία ανάρτηση είμαι δυόμισυ κιλά πιό αδύνατη, έχω συνειδητοποιήσει πλήρως ότι ζω τυχαία μετά από ένα ανεξήγητα χαζό τροχαίο που είχα και στο οποίο δεν έφταιγα καθόλου και αναρωτιέμαι αν με φοβίζει ο εαυτός μου, η μοναξιά, ένας χωρισμός που τον βλέπω νά 'ρχεται, η αντίδραση των παιδιών ή η αδυναμία του να αποφασίσω το τι πραγματικά θέλω. Όλα ρευστά και στα προσωπικά μου και στα επαγγελματικά. Τουλάχιστον αύριο θα είναι μιάν άλλη μέρα.