Περί πένθους

Το πένθος ενός ανθρώπου τι 'ν' αυτό; η απόλυτη ασημαντότητα όχι είναι πολύ πιο απέραντο είναι

(κομπιάζει)

Σφαιρικό;

(παύση)


"Το ύστατο σήμερα" του Howard Barker μετ. Τζένη Μαστοράκη στο θέατρο της οδού Κυκλάδων σε σκηνοθεσία Λ. Βογιατζή με τον ίδιο στο ρόλο του Δνείστερ και τον Δ. Ήμελο στο ρόλο του κουρέα (μονολεκτικά: ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟΣ).

5 μήνες πίσω

Αν αυτή η ανάρτηση είχε γίνει στις 27 Δεκεμβρίου θα είχε τίτλο Dr. Jekyll & Mr. Hyde και θα έγραφα για το παιδικό pyjama party που οργάνωσα μόλις έκλεισαν τα σχολεία, τα πιό περίεργα Χριστούγεννα που πέρασα ηθελημένα μόνη μέχρι το απόγευμα και το ξεσάλωμα που έκανα το βράδυ των Χριστουγέννων και τη δεύτερη μέρα. Θα έγραφα για την εναλλαγή των ρόλων ανάλογα με το αν έχω ή όχι τα παιδιά.
Αν αυτή η ανάρτηση είχε γίνει στις 30 Δεκεμβρίου το πρωί θα είχε τίτλο ξαναγίναμε 4 και θα περιέγραφε το δώρο του Αη-Βασίλη που ήρθε δυό μέρες νωρίτερα, ένα φοβερό αδέσποτο κουτάβι.
Όμως όταν μαθαίνεις την παραμονή της νέας χρονιάς ότι ο μπαμπάς τους προτίμησε να τακτοποιήσει μιά εκκρεμότητα που αφορά στο παιδί της φιλενάδας του από το να παρακολουθήσει τον πρώτο αγώνα (σε κάποιο άθλημα) του δικού του παιδιού, όταν μαθαίνεις ότι τα Χριστουγέννα που τις πήρε μίλαγε συνεχώς στο κινητό μαζί της μπροστά τους χωρίς να τους έχει μιλήσει ακόμη για το γεγονός ότι έχει μιά σχέση, η ανάρτηση έχει τίτλο 5 μήνες πίσω.
Βρέθηκα πάλι στον Ιούλιο, έκλαιγα όλη τη χτεσινή μέρα και τη μισή σημερινή. Έχω σκεφτεί όλους τους πιθανούς συνδυασμούς: Πυροβολώ αυτόν, τα παιδιά, το σκυλί και αυτοκτονώ. Σκοτώνω μόνο αυτόν και το κάνω να φαίνεται σαν ληστεία, αυτοκτονώ μόνο εγώ κόβοντας τις φλέβες μου μέσα στην μπανιέρα κ.λπ.
Αλλά ο χρόνος όπως λέει και το μεγάλο μου το καμάρι δεν είναι ρούχο για να τον αλλάξουμε. Ο χρόνος κυλάει και μπορεί να μας φαίνεται ότι καμμιά φορά μένει στάσιμος ή μας πηγαίνει πίσω, κυλάει όμως μόνο προς τα μπροστά. Και κανένα επόμενο δευτερόλεπτο δεν μπορεί να είναι πανομοιότυπο με κάποιο από τα προηγούμενα, ούτε και μπορούμε όσο και να προσπαθούμε να το κάνουμε εμείς ίδιο. Το μόνο που μπορούμε είναι να τον σταματήσουμε για εμάς, μεταθέτοντας τον πόνο που νιώθουμε σε όλους τους άλλους που μας αγαπούν. Παρόλο λοιπόν που βρέθηκα 5 μήνες πίσω θα τον αφήσω να δουλέψει άλλη μιά φορά για εμένα για να δικαιολογήσει τουλάχιστον ένα από τα πολλά επίθετα που του έχουν προσδώσει: το πανδαμάτωρ.
Καλή χρονιά με υγεία και ειρήνη για όλο τον κόσμο.

Τι απέγινε η Έλι

-Σταμάτησα τουλάχιστον να κλαίω όταν ακούω το Οver the hill.
-Δεν είμαι σίγουρη νομίζω ότι έχεις πατήσει την παύση.
-Όχι, the colour of my heart is no more black.
-What about the colour of your eyes? It remains still the same?
-Έλα τώρα, είδες χτες, μάζευε τα πράγματα του και τον δούλευα.
-Μετά βίας και συγκράτησες τους βλενογόννους θες να πεις.
-Αφού τραγούδαγα πάρε ότι θέλεις παλιατζή...
-Και το μελό, σου χάρισα την καρδιά μου και την έκανες κομμάτια τι τό 'θελες;
-Είμαι μικροαστή και μελό, έχεις πρόβλημα;
-Αν ήσουν μικροαστή δεν θα χώριζες και σήμερα δεν θα πήγαινες μόνη σου να δεις ιρανική ταινία.
-Κάνω ότι δεν έκανα τόσα χρόνια με τον πρώην. Βλέπω ταινίες που γουστάρω.
-Είσαι άδικη. Και δανέζικη έχετε δει μαζί και τούρκικη και κινέζικη, να μην μετρήσω τις γαλλικές.
-Στην δανέζικη γκρίνιαζε το πρώτο μισάωρο γιατί του την έσπαγε η γλώσσα, μόλις κατάλαβε ότι ο καθηγητής τά 'χε με την πιτσιρίκα το βούλωσε, στην κινέζικη έφυγε στο διάλειμα για περπάτημα και η τουρκική του άρεσε γιατί η πρωταγωνίστρια ήταν θεά και του αρέσει και το οθωμανικό.
-Οθωμανικό δεν είχε και στην κινέζικη κι εσύ βαρέθηκες, κοιμήθηκες πάνω από μισάωρο.
-Ότι κι αν λες πάντως η σημερινή ήταν πολύ καλή και θα ήταν χρήσιμο να κρατήσεις τουλάχιστον την φράση: Ένα πικρό τέλος είναι προτιμότερο από μια ατέλειωτη πικρία.

Διαχωριστική γραμμή

Είναι λεπτή και διαφανής, μοιάζει με πετονιά, σχεδόν αόρατη. Όταν την περνάς δεν την βλέπεις. Μετά δεν προλαβαίνεις να σκουπίζεις τα αίματα.
Πήγα σήμερα να ζητήσω ληξιαρχική πράξη γάμου. Την θέλει ο συμβολαιογράφος για το διαζύγιο. Στον δήμο ο υπάλληλος βρήκε τη μερίδα μας. Άνοιξε τον φάκελλο με το όνομά του και χύθηκαν έξω τα χαρτιά, αναποδογύρισε η ζωή μου πάνω στον πάγκο. Ληξιαρχικές πράξεις γέννησης και βρέθηκα στο διάδρομο του μαιευτήριου πάνω στο φορείο, ο μπαμπάς της να με κοιτάει βουρκωμένος και να μου λέει πως είναι κούκλα σφίγγοντάς μου το χέρι, ο νοσοκόμος να σπρώγχνει το φορείο να με ρωτά τι τού 'χω κάνει και μ' αγαπάει τόσο. Και μετά στη δεύτερη, που στήλωσε τα μάτια της στα δικά μου όταν θήλασε για πρώτη φορά, μωρό ωρών, εκείνος καμάρωνε για το πόσο έξυπνη είναι. "Για τι σκοπό την χρειάζεστε;" "Διαζύγιο" κι η φωνή μου είναι η φωνή μιάς άλλης, ξερή σα να βγαίνει από μεγάφωνο στρατόπεδου συγκέντρωσης, ίδια με την φωνή που έχω όταν απαντάω στις ερωτήσεις τους. "Μαμά δύο άνθρωποι μπορούν να αγαπηθούν ξανά, αφού έχουν πάρει διαζύγιο;" "Κι αν ένα παιδί πάει στο δικαστήριο και πει στο δικαστή ότι δεν συμφωνεί με την απόφαση των γονιών του, τι θα αποφασίσει εκείνος;". 'Ολη μου η ζωή ξαναμπήκε μέσα στον ξένο φάκελλο, οι χαρές, οι λύπες και οι ερωτήσεις ανακατεμένες.
Ξαπλώνω στο κρεβάτι της μεγάλης, παίρνω τον αρκούδο που έχει από μωρό και τραβάω την ουρά του. Η παιδική μελωδία με βρίσκει να κάνω ποδήλατο πάνω σε τρεις ρόδες, τέλη δεκαετίας '60, ο μπαμπάς καμαρώνει το πόσο γρήγορα πάω, ο θείος μου δεν μπορεί να με βλέπει, ζαλίζεται. Τρέχω με όση φόρα έχω προς τον τοίχο και την τελευταία στιγμή στρίβω. Απο μικρή φαίνεται ρίσκαρα με τις μετωπικές, αλλά τότε είχα τον τρόπο. Όμως δεν μπορείς να τις αποφεύγεις πάντα. Θά ΄ρθει η ώρα που δεν θα θελήσεις να παρακάμψεις το εμπόδιο, αλλά να το διαλύσεις. Και μπορεί να διαλυθείς εσύ και να βρεθείς μες τα αίματα. Πρέπει μόνο να καταφέρεις να σηκωθείς μετά.

Εκχύμωση

Εκχύμωση (η): η εκροή αίματος στους ιστούς λόγω ρήξεως των αγγείων, που εκδηλώνεται με μελάνιασμα του δέρματος (αιμάτωμα). Συνώνυμα μελανιά, εκχύμωμα (το). Ετυμ. εκχύμωσις,εκχυμώ (-όω),εκ- + -χυμός,χυμός.

Πέφτω συχνά. Μετά όμως σηκώνομαι και προχωρώ. Αν δεν ματώσω εκείνη την ώρα, τη συνειδητοποιώ την επόμενη ή ακόμη και την μεθεπόμενη. Ακουμπώ κάπου και πετιέμαι από τον πόνο. Τότε που το χρώμα της είναι μπλε-μωβ. Την ψάχνω κι αρχίζω να την ψηλαφώ, η πίεση των δαχτύλων μου αυξάνεται σταδιακά. Ο πόνος του ζουλήγματος μου προκαλεί μιά γλυκιά ηδονή. Πιέζω όσο μπορώ την δεύτερη και την τρίτη ημέρα γιατί ο χρόνος της είναι πεπερασμένος, όπως και ο δικός μου άλλωστε. Μετά θα ξεθωριάσει σε αυτό το εμετικό κίτρινο που δίνει μιά τελείως ξενέρωτη αίσθηση μεταξύ πόνου και ενόχλησης. Το βαθύ μπλέ-μωβ είναι το στάδιο του μέγιστου πόνου. Το αγαπημένο μου.
Θαρρώ πως η καρδιά μου αρχίζει να ξεχρωματίζει στο κίτρινο.

Το σκληρό καλοκαίρι του 2009

Έκλαψα, έγραψα ανεπίδοτα γράμματα, πένθησα.
Έχασα τη δουλειά μου.
Ο πατέρας έφυγε στα 83 του. Ξαφνικά. Μετά το σοκ η εκλογίκευση: το νεκροταφείο είναι γεμάτο με μικρότερους. Ο ίδιος εξάλλου έτσι ήθελε να φύγει.
Ο πατέρας των παιδιών μου φεύγει από το σπίτι αυτή τη βδομάδα. Δεν είναι τίποτε άλλο πιά παρά μόνον αυτό. Επιτέλους φεύγει, τρία χρόνια πάλευα για το αδύνατο.
Ψάχνω εναγωνίως δουλειά. Δεν με νοιάζει τίποτε άλλο, μόνο να είμαστε καλά τα παιδιά κι εγώ.
Αισθάνομαι δυνατή, όμως δεν είμαι. Αν ήμουν δυνατή θα ήμουν αδύνατη.

Terra incognita

Everything becomes unstable.

Η φωτογραφία είναι του Frans Lanting από το science.nationalgeographic.com/science/photos/rocks/oozing-lava.html